Tajemnica świętego Rocha

Kim był Roch
Roch ukrywał się w lesie aby – sam zarażony – nie zarażać innych, pożywienie przynosić mu miał pies, dlatego w ikonograficznych przedstawieniach ukazywany jest z psem, najczęściej liżącym jego rany. Parafia w Słocinie ma odległą, średniowieczną metrykę (w 1421 r. na jednym z dokumentów świadkował proboszcz słociński). Imponujący kościół, który dzisiaj możemy oglądać powstał na początku XX w.w typie tzw. gotyku nadwiślańskiego, a stara średniowieczna świątynia – niestety – została rozebrana.

Tajemnica obrazu
W kościele znajduje się niezwykły obraz przedstawiający św. Rocha. Wbrew utartym opiniom nie powstał na początku XX wieku; jest to ten sam obraz który kiedyś znajdował się w kapliczce postawionej na drodze do Chmielnika i o którym słyszymy z osiemnastowiecznych wizytacji biskupich. Kaplicę ufundował około 1677 roku ks. Wojciech Wodek kanonik przemyski. W 1993 r. podczas konserwacji obrazu odkryto sygnaturę niejakiego Franciszka Dąbrowskiego z Żołyni, który konserwował obraz w 1934 r. i umieścił napis, który wyjaśnia wszystko – obraz ze starego kościoła . Obraz otaczano kultem i zawieszano przy nim liczne wota o których pisze protokół wizytacji biskupiej. Przemyscy biskupi apelowali do mieszkańców o założenie księgi, w której zapisywano by cuda zyskane za przyczyną świętego. Obraz św. Rocha został namalowany na nowo w XVIII w. i umieszczony w kościele św. Marcina, a starą kapliczkę rozebrano. Na słocińskim obrazie nasz święty przedstawiony jest w kapeluszu z pielgrzymim kosturem wraz z Aniołem.Na obraz nałożono złote i srebrne (Anioł) sukienki.

Dziedzice
Dzisiejszy kościół powstał dzięki rodzinie Szymanowskich, związanych ze Słociną, których kaplica z herbem Ślepowron, (którym się pieczętowali) znajduje się przy kościele. Pod kościołem pochowano m.in. dawnych proboszczów Słociny, epitafium dwóch z nich umieszczono na zewnętrznych ścianach świątyni ks. Adama Podgórnego (zm.1629) oraz Daniela Sulikowskiego (zm.1892).

Czar starego dworu
Opodal kościoła znajduje się zabytkowy dwór w stylu empire z eklektyczną przybudówką Szymanowskich z XIX stulecia z pięknym, choć zaniedbanym parkiem. Około 1846 r. Maurycy Szymanowski z żoną Anną z Zawiskich dobudowali górną część dworu.W niskiej kondygnacji był obszerny salon, z którego wychodziło się na ukwiecony taras... Ach śniadanie na takim tarasie smakuje zupełnie wyjątkowo.
Córka hrabiostwa - Zofia zamężna z generałem wojsk austriackich Olivierem Wallisem znana była z działalności charytatywnej: organizowała w przydworskim parku niedzielne festyny dla dzieci, nagradzała najlepiej uczące się dziatki, zmarła w 1907 r. i pochowana została pod posadzką kaplicy rodowej Szymanowskich. Kolejna dziedziczka pałacu córka Zofii – Misia (Maria Brunicka) nie słynęła ponoć z urody. Jej córka Anna zamężna za Maurycym Chłapowskim zesłana została do Kazachstanu. Z gen. Andersem dotarła do Anglii.We dworze nie rozlega się już śmiech małych dzieci, nie słychać muzyki z zabytkowego patefonu, a po parku nie przechadzają się piękne arystokratki w bogato zdobionych kapeluszach.

Hrabina rozpoznała swoich
Przebywając już na emigracji w Anglii Anna Chłapowska zupełnie przypadkiem natknęła się na grupkę Słocinian, andersowskich żołnierzy, których poznano po tym jak w jednej z kawiarni nucili piosenkę:”Jestem ci ja Słociniaczek jeden”. Doniesiono o tym hrabinie, która z radością spotkała się przy angielskiej herbatce z krajanami. Zmarła w 1958 r w Londynie.
Po wojnie we dworze mieścił się dom dziecka, następnie nieruchomość przejął Kościół katolicki.

Kilka ciekawych, wykorzystanych tu informacji znalazłem w następujących publikacjach: T.Inglot, Szkice z dziejów Słociny (1998); F. Malach, Dzieje parafii Słocina (1997); I.Fac, Parafia św. Rocha, Rzeszów-Słocina, (2010)